AURELIA HERMES
Kemerin öte tarafına geçtiğimde arkamda hiçbir şey kapanmadı. Ne ağır bir kapının sesi duyuldu ne de önümdeki geçit kayboldu. Yalnızca, az önce yürüdüğüm yolun artık bana ait olmadığını hissettim. Birkaç adım önce Seshat'ın yanında durmuş, onunla konuşmuş, Cistern'den ne kadar uzakta olduğumu düşünmüştüm. Şimdiyse önümde uzanan mekânın ne başlangıcını ne de sonunu görebiliyordum. Koyu renkli şehir manzarası, altın çizgilerle örülmüş kemerler ve birbirinden farklı cep evrenlere açılan pencereler geride kalmıştı. Onların yerini, her iki yanında yüksek siyah sütunlar bulunan uzun bir geçit almıştı. Sütunların yüzeylerinde herhangi bir süsleme yoktu; fakat üzerlerine dikkatle baktığımda siyah taşın içinde hareket eden ince, altın rengi damarlar gördüm. Bu damarlar bir ağacın kökleri gibi birbirlerine bağlanıyor, belli aralıklarla birleşip yeniden ayrılıyordu. Zeminin üzerinde ise hiçbir yön belirtmeyen dairesel işaretler bulunuyordu. Birkaçının üzerinden geçtiğimde, ayaklarımın altında çok hafif bir titreşim hissettim. Sanki yürüdüğüm her adım kaydediliyor, fakat bu kayıtlar herhangi bir deftere değil, doğrudan bulunduğum mekânın kendisine işleniyordu.
İlk başta bunun üçüncü kapıya giden koridor olduğunu düşündüm. Fakat ilerledikçe burada bir kapı bulunmadığını fark ettim. En azından benim alışık olduğum anlamda bir kapı yoktu. Geçidin sonunda duvar, kemer ya da kilit değil, giderek genişleyen dairesel bir salon bulunuyordu. Salonun ortasında, tavandan sarkan devasa bir terazi vardı. İki kefesi de birbirinin tamamen aynıydı; ikisi de koyu altın renginde, ince işçiliklerle süslenmiş ve neredeyse havada asılı duracak kadar zarifti. Terazinin arkasında ise yuvarlak bir ışık kaynağı bulunuyordu. Bir güneşe benziyordu, ama güneşin sıcaklığına sahip değildi. Yüzeyinde altın ve beyaz renkler birbirine karışıyor, merkezinde zaman zaman karanlık bir leke beliriyordu. Işığı salonun her köşesine ulaşıyor, fakat hiçbir şeyi bütünüyle aydınlatmıyordu. Bazı sütunların arkasında karanlık kalıyor, bazı yüzeylerde ise ışık öylesine yoğunlaşıyordu ki üzerlerinde bulunan yazılar okunamaz hâle geliyordu.
Salonun merkezine doğru birkaç adım attım.
Ve o anda, buranın üçüncü kapı olduğunu anladım.
Bazen bir kapıdan geçmek için önünde durmanız gerekirdi. Bazen de geçebilmek için önce kendinizden geçmeniz.
"İçeriye gelen her yolcu, yanında bir şey taşır."
Ses önümden değil, çevremdeki bütün yüzeylerden geldi. Sakin, derin ve insan sesine benzemeyen bir tınısı vardı. Başımı kaldırdığımda terazinin altında bir silüet belirmeye başladı. Önce uzun, siyah bir giysi gördüm. Ardından bu giysinin içerisinden çıkan ince elleri ve yüzünü örten maskeyi fark ettim. Maskenin şekli, eski Mısır sanatında gördüğüm çakal başlı tanrı tasvirlerini hatırlatıyordu; ancak karşımdaki varlık bir tanrının suretini taklit etmekten çok, o suretin temsil ettiği görevi yeniden yorumlamak için yaratılmış gibiydi. Başının üst kısmı uzun ve geriye doğru uzanan koyu bir biçime sahipti. Yüzü parlak siyah taştan yapılmıştı; gözlerinin bulunduğu yerde ise iki küçük altın ışık yanıyordu. Boynundan aşağıya uzanan giysisinin üzerinde, ince beyaz ipliklerle işlenmiş teraziler, kapılar ve birbirine bağlanan daireler bulunuyordu. Sağ elinde küçük bir terazi, sol elinde ise uzun, soluk beyaz bir tüy taşıyordu.
Bana doğru döndü. "Buraya gelenlerin bir kısmı para taşır. Bir kısmı isim. Bir kısmı ise başkasına ait olduğunu iddia ettiği hakikati." Bir adım attı. "Sen ne taşıyorsun, yolcu?" Bir süre onu inceledim. "Bir cevap arıyorum." "İnsanlar her zaman cevap aradıklarını söyler." Başını hafifçe yana eğdi. "Fakat cevap bulduklarında çoğu, aslında başka bir şey istediklerini fark ederler." "Ne istediğimi biliyorum." "Öyleyse neden hâlâ yürüyorsun?" Soruyu anlamadım. "Neden yürüdüğümü mü soruyorsun?" "Buraya gelmek için üç eşikten geçtin. İlkinde varlığının bulunduğu yere ait bağları kestin. İkincisinde seni tanıtan ismi değiştirdin. Şimdi üçüncüsündesin. Burada senden ne götürdüğünü değil, neyi geride bırakamadığını öğrenmek istiyorum." Gözlerimi teraziye çevirdim. "Sen kimsin?" "Ben bir hüküm değilim." Sesi değişmedi. "Bir yargıç da değilim. Ben, hükme ulaşmadan önce kalbin hangi ağırlıkla geldiğini tartan geçişin muhafızıyım. Bir zamanlar insanlar ölülerin ruhlarını karanlık nehirlerin kıyılarından geçirirken, onlara rehberlik eden bir varlığın adını anar, kalplerinin bir tüy karşısında tartılmasını beklerdi. O eski anlatının özünde ölümden çok geçiş vardı. İnsanların geride bıraktıklarıyla birlikte hangi hakikate ulaşacaklarını belirleyen bir eşik..." Sol elindeki tüyü kaldırdı. "Fakat burada ölümün değil, niyetin tartılacak." Bir an sessiz kaldım.
MaAat. Bu düşünce zihnimde belirdiğinde, salonun mimarisindeki bütün ayrıntılar birdenbire anlam kazanmaya başladı. Terazi, tüy, karanlık maske, iki dünya arasında duran bir rehber... Eski tanrıların antik dönemlerdeki inançlarındaki vazifesini hatırladım. Ölüleri ölüler diyarına giden kapılarından geçirmek, onların kalplerini Ma'at'ın tüyüyle tartmak, yolculuğun sonunda ruhun hangi hakikatle karşı karşıya kalacağını belirlemek... Onun görevi, ölümün ötesine geçmekten ziyade bir kimliğin kendi hikâyesinin ötesine geçip geçemeyeceğini sınamaktı. İnsan, kendisini anlattığı hikâyeden ibaret miydi? Yoksa hikâyesini anlatan, onun ötesinde duran bir şey mi vardı? "Burada sınanacak şeyin ne olduğunu biliyor musun?" diye sordu muhafız. "Sanırım öğrenmek üzereyim." "Öyleyse yaklaş." Terazinin önünde durdum. Varlık, sağ elindeki küçük teraziyi kaldırdı. Büyük terazinin iki kefesi aynı anda hafifçe hareket etti. Ardından salonun arkasındaki yuvarlak ışık kaynağından ince bir ışık huzmesi ayrılarak tam önümde durdu. "Adını söyle." "Aletheia." "Bu senin adın mı?" "Burada öyle." "Bu, sorumun cevabı değil." Bir an durdum. "Gerçek ismim Aurelia." "Öyleyse neden Aletheia olarak geldin?" "Cistern'den buraya geçebilmem için kimliğimin yeniden tanımlanması gerekiyordu." "Kimliğin mi değişti, yoksa yalnızca hikâyenin başlığı mı?" Bu soruya hemen cevap veremedim. Muhafız başını hafifçe eğdi. "Bir insanın adı, onun kim olduğunu belirlemez. Fakat insanlar isimlere tutunur. Onlara unvanlar verirler, geçmişlerini isimlerle mühürlerler, birbirlerini o isimler üzerinden çağırırlar.
Bir general, bir evlat, bir koruyucu, bir hain, bir kahraman... İnsanların birbirlerine verdikleri bu isimler zamanla kişinin kendi sesini bastırır. Peki, bütün isimlerini elinden alsaydık, geriye kim kalırdı?" Gözlerimi kapattım. Akihiro'nun yüzü belirdi. Sonra Team 2'nin toplantı salonu. Milena'nın bana sarılışı. Mizu'nun o ağır sorumluluğu üstlenirken yüzünde taşıdığı ifade. Ve Aki'nin kapısının önünde durduğum o an... "Ben kalırdım," dedim sonunda. Muhafızın gözleri hafifçe parladı. "Kim?" "Aurelia." "Bu bir isim." "Benim seçtiğim bir cevap." "Bir insan kendisini seçtiği cevaplardan mı meydana getirir?" "Bir kısmından." Başımı kaldırdım. "Ama yalnızca onlardan değil. Başkalarının bana verdiği isimlerden de değil. Geçmişimden, yaptıklarımdan, yapamadıklarımdan, sevdiğim insanlardan ve verdiğim kararlardan oluşuyorum. Fakat bunların hiçbiri tek başına benim tamamım değil. Bir insanın kimliği, üzerine yazılmış bütün cümlelerin toplamı değildir. O cümlelere rağmen ne olmayı seçtiğidir." Salonda sessizlik oldu. Muhafız, elindeki beyaz tüyü büyük terazinin bir kefesine bıraktı. "Öyleyse kalbini göster." Bunun üzerine gözlerimi ona çevirdim. "Nasıl?"
"Burada bedeninin içinden bir şey almayacağız. Kalp, yalnızca etten ve kandan meydana gelen bir organ değildir. Bazı şeyler insanın içinde yaşar, fakat onların ağırlığı fiziksel bir ölçüyle belirlenemez."
Tüyün bulunduğu kefenin karşısındaki boşluğa baktı.
"Kalbinin kendisine anlattığın hikâyeyi ortaya çıkar."
Bunu söylediğinde göğsümün üzerinde hafif bir sıcaklık hissettim. İçgüdüsel olarak elimi kalbimin üzerine koydum. Parmaklarımın altında önce hiçbir şey yoktu. Ardından göğsümün içinden ince, altın renkli bir ışık yükselmeye başladı. Işık bedenimi terk etmiyordu; sanki içimdeki bir hatıranın biçim kazanması gibi, göğsümün önünde yavaşça şekilleniyordu. Birbirine dolanan ipliklerden oluşan küçük, saydam bir kalbe dönüştü. İçerisinde yüzlerce ince ışık noktası vardı. Bazıları parlak, bazıları soluk, bazılarıysa yalnızca yakından bakıldığında görülebilecek kadar zayıftı.
Kalbe baktım.
Akihiro'nun gülümsemesi oradaydı.
Ama yalnızca o yoktu.
Kendi çocukluğum vardı. Ailem. Cistern'de geçirdiğim yıllar. Takımın bana emanet ettiği sorumluluklar. Beni bir lider olarak gören insanların güveni. Aki'nin yanında geçirdiğim zamanlar. Onunla paylaşamadığım düşünceler, ona söyleyemediğim sözler, onun fark etmediği küçük anlar... Ve bütün bunların altında, kendime bile itiraf etmekte zorlandığım bir istek.
Onun hayatında özel bir yerde olmak istiyordum.
Bunu gördüğüm anda içimde tuhaf bir utanç hissettim.
Çünkü buraya gelişimin yalnızca onun iyiliğini düşünmekten kaynaklandığını kendime anlatmıştım. Onu korumak, yardım etmek, yeniden ayağa kaldırmak... Bunların hepsi gerçekti. Fakat bunların yanında, çok daha kişisel bir arzum da vardı. Onun bana güvenmesini, bir gün kendi karanlığını benim yanımda saklamak zorunda hissetmemesini, beni yalnızca Team 2'nin Deputy General'ı olarak değil, varlığına ihtiyaç duyduğu biri olarak görmesini istiyordum. Belki de onu bulduğumda bana yeniden gülümsemesini, adımı söylediğinde sesinin eskisi gibi olmasını, bir gün bütün bu olayların geride kaldığını birlikte görebilmeyi istiyordum.
Bunun için kendimi suçlamıştım.
Oysa bunlar da benim kalbimin bir parçasıydı.
"Ne görüyorsun?" diye sordu muhafız.
"Bir insanın bütün hayatını."
"Hayır."
Tüyün bulunduğu kefeye baktı. "Senin kendi hayatınla ilgili anlattığın hikâyeyi görüyorsun." Başımı kaldırdım. "Bu ikisi arasında ne fark var?" "Bir insanın yaşadıkları gerçektir. Fakat o yaşadıklarına verdiği anlam, kendisine anlattığı hikâyedir. Sen kendini başkalarına umut veren bir kadın olarak anlatıyorsun. Bir lider olarak. İnsanları bir arada tutan, zor zamanlarda onlara yol gösteren biri olarak. Ve şimdi de kaybolmuş bir adamı bulmak için kendi hayatını tehlikeye atan bir kurtarıcı olarak." Bir adım yaklaştı. "Peki, bütün bunların arasında kendini nereye koyuyorsun?" Bu soruyla birlikte kalbimin çevresindeki ışıklar titredi. "Ben..." Sözlerim yarıda kaldı. Muhafız devam etti. "Bir başkasını kurtarmak istediğini söylüyorsun. Fakat kendini kurtarmak istediğin bir hikâyenin içine hiç baktın mı? Birinin sana ihtiyaç duymasını istiyor olabilir misin? Onun yanında olmayı istemen kadar, onun sana dönmesini de istiyor olabilir misin?" Bakışlarımı kaçırdım. "Elbette." Cevabım beklediğimden daha hızlı çıkmıştı. "Elbette istiyorum." Kalbin üzerindeki ışık biraz daha belirginleşti. "Onun bana ihtiyaç duymasını istiyorum. Beni yanında istemesini de. Bütün bunların hiçbirini inkâr etmeyeceğim. Ama bunlar, onun yerine karar verme hakkını bana vermiyor. Onun acısını kendi arzumun arkasına saklamıyorum. Onu iyileştirmek istememin sebebi, bana yeniden yakın olmasını sağlamak değil." Gözlerimi yeniden kaldırdım. "Yalnızca iyileşmesini istiyorum." Muhafız başını hafifçe eğdi. "Öyleyse güneşten söz edelim."
Bu kez salondaki ışık değişti. Arkamdaki yuvarlak ışık kaynağı büyüdü. Altın rengindeki merkezinden ince bir ışık huzmesi ayrılarak kalbimin üzerine düştü. O anda Akihiro'yu düşündüm. İnsanların önünde gülümseyen, kendisini tehlikenin önüne atan, başkalarının korkularını hafifletmek için kendi korkularını saklayan Akihiro'yu... Onu ilk tanıdığımdan beri insanlar ona bir anlam yüklemişti. Kahraman. Koruyucu. General. Yıldırımın taşıyıcısı. İnsanlığın umudu. Sanki o, sıradan bir insan olma hakkını çoktan kaybetmiş gibi davranılmıştı. Sanki her zaman güçlü, her zaman kararlı, her zaman başkaları için hazır olması gerekiyordu. "Güneş," dedi muhafız, "ışık verir. İnsanlar onun etrafında yaşam kurar. Ona yönlerini göre belirler, karanlıkta onu arar, ufukta yeniden doğmasını bekler. Fakat güneşin doğması gerektiğini kim söyledi?" Bir an durdu. "Ya doğmak istemezse?" Sözleri zihnimin içinde yankılandı. "Ya bir gün ışık vermekten yorulursa? Ya kendi ufkunda kaybolmak isterse? Ya kendisine bakanların hepsini aydınlatmak yerine yalnızca kendi karanlığında dinlenmeyi seçerse?" Gözlerimi kapattım. Akihiro'nun kapısı. "Yalnız kalmak istiyorum, Aurelia." O cümleyi yeniden duydum. "Onun yeniden mutlu olmasını istiyorum," dedim. "Ama yeniden benim bildiğim Akihiro olmasını istemekle, onun gerçekten iyi olmasını istemek aynı şey değil. Belki değişecek. Belki eskisi gibi gülümsemeyecek. Belki eskiden istediği şeyleri artık istemeyecek. Belki de Cistern'e döndüğünde General olmak istemediğini söyleyecek." Bir an nefes aldım. "Ve bunların hiçbiri, onun yeniden mutlu olamayacağı anlamına gelmez." Muhafızın elindeki terazi hafifçe hareket etti. "Öyleyse onu eski yerine döndürmek istemiyor musun?" "İstiyorum." Cevabım kesindi. "Ama ona ait olan yeri geri kazanma hakkını istiyorum. O yeri kullanmak isteyip istemediğine kendisi karar vermeli. General unvanını geri alması gerekiyorsa, bunun için savaşırım.
CisternAde yeniden kendisine ait bir hayat kurmak istiyorsa, yanında olurum. Ama onun yerine karar vermeyeceğim." Başımı kaldırdım. "Onu kurtarmak, onu kendime ait kılmak değil." Bu kez terazi çok daha belirgin bir şekilde hareket etti. Muhafız birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra elindeki küçük teraziyi kaldırarak büyük terazinin ortasına doğru çevirdi. "Son bir soru." Bütün bedenim gerildi. "Buraya Aletheia olarak geldin. Hakikati aradığını söyledin. Peki, hakikat seni aradığın kişiden ayırırsa ne yapacaksın?" Bir an anlayamadım. "Ne demek istiyorsun?" "Ya bulduğun şey, aradığın cevap değilse? Ya Akihiro Atlas'ın başına gelenler hakkında öğrendiğin gerçekler, onunla yeniden bir araya gelmeni zorlaştırırsa? Ya Shu Pryhi'nin ölümü, bugüne kadar inandığın her şeyi değiştirirse? Ya aradığın kişinin geri dönmek istemediğini öğrenirsen?" Salondaki ışıklar ağır ağır soldu. "İnsanlar çoğu zaman gerçeği istediklerini söylerler. Fakat gerçeğin kendilerini mutlu etmesini beklerler. Aradıkları şeyin onları doğrulamasını, sevdikleri insanı aklamasını, korkularını ortadan kaldırmasını isterler. Peki, hakikat bütün bunları yapmadığında?" Uzun süre cevap veremedim. Çünkü bu ihtimallerin hiçbirini düşünmek istemiyordum. Akihiro'yu bulacaktım. Onu Cistern'e geri getirecektim. Her şeyin bir açıklaması olacaktı. Shu'nun ölümü, Ryugu'nun davranışları, Aki'nin içinde bulunduğu durum... Bütün bu olayların ardındaki gerçek ortaya çıkacak ve belki de sonunda bütün parçalar yerlerine oturacaktı. Fakat bu, benim istediğim hikâyeydi. Gerçekliğin bana böyle bir son borcu yoktu.
"Yine de gerçeği ararım," dedim sonunda. "Mutlu olmasan bilea" "Evet." "Aradığın insanı kaybetme ihtimalin olsa bilea" "Evet." "Neden?" Bu kez cevabım çok daha sakindi. "Çünkü onu bulmak istiyorsam, onu gerçekten bulmalıyım. Yalnızca görmek istediğim kişiyi değil." Elimi kalbimin üzerinde tuttum. "Onu sevdiğimi söylemek kolay. Ama onu seviyorsam, gerçeğini de kabul etmem gerekir. Beni mutlu eden taraflarını değil, kendisinin kim olduğunu. Ve eğer bir gün benimle aynı yerde olmak istemediğini söylerse, bunu da duymak zorundayım." Gözlerimi muhafızdan ayırmadım. "Benim aradığım şey, kendi hikâyemin mutlu sonu değil." Bir an sustum. "Benim aradığım şey, onun da kendi hikâyesini yazabilmesi." O anda büyük terazi hareket etti. Önce yavaşça. Sonra iki kefesi aynı hizaya gelene kadar. Beyaz tüy, altın rengi bir ışıkla parladı. Kalbimin içindeki yüzlerce küçük ışık noktası birbirine bağlandı. Fakat kalp hafiflemedi. Aksine, ağırlığını korudu. İlk kez bunu fark ettim: Terazi, kalbimin ne kadar ağır olduğunu ölçmüyordu. Kalbimin ağırlığını hangi düşüncelerin oluşturduğunu tartıyordu. Sevgi, tek başına bir yük değildi. İstek, korku, umut, pişmanlık ve arzular da değildi. Sorun, bunları birbirinden ayırmadan tek bir hakikat gibi sunmaktı. Ben Akihiro'yu seviyordum. Onu kaybetmekten korkuyordum. Ona yardım etmek istiyordum. Bazen onun tarafından görülmeyi, bazen onun yanında olmayı, bazen de yalnızca sesini duymayı arzuluyordum. Bütün bunlar aynı anda doğru olabiliyordu. Ve bunların hiçbirini inkâr etmem gerekmiyordu. Ma'at'ın terazisi dengedeydi. Muhafızın maskesindeki altın gözler bir anlığına söndü, sonra yeniden yandı.
"İşte geçiş." Elindeki tüyü geri aldı. "Kalbin hafif olduğu için değil. Kendisine ait olmayan ağırlıkları taşıdığını inkâr etmediğin için." Kalbimin önündeki ışık yavaşça göğsüme geri döndü. İçimde kalan sıcaklık, ilk baştaki kadar parlak değildi; fakat çok daha huzurluydu. "Üçüncü kapıdan geçtin, Aletheia." Muhafız sağ elini kaldırdı. Salonun sonundaki duvar ikiye ayrılmaya başladı. Ardında, tamamen farklı bir mimariye sahip olan devasa bir yapı belirdi. Yüksek sütunlar, mermer kemerler, birbirine bağlanan köprüler ve uzaklara doğru uzanan geniş koridorlar... Yapının merkezinde, gökyüzüne doğru yükselen dört büyük kule bulunuyordu. Her kulenin tepesinde farklı bir işaret vardı: bir göz, bir mühür, bir alev ve bir terazi. "Fakat unutma," dedi muhafız, "bu kapıdan geçmek seni masum yapmaz." Bana doğru döndü. "Burada kimse masumiyetini kanıtlamak için bulunmaz." Bir an durdu. "Burada herkes, neye hükmedeceğini öğrenmeye gelir." Ve ben, ilk kez White Dragon Company'nin gerçekten ne olduğunu anlamaya başlamıştım. Önümde yükselen yapının büyüklüğünü anlamam birkaç dakika sürdü. İlk bakışta bir sarayı andırıyordu; ancak saray kelimesi, buradaki mimarinin ne kadar farklı olduğunu anlatmaya yetmiyordu. Burası aynı zamanda bir mahkeme, bir arşiv, bir yönetim merkezi ve tuhaf biçimde kutsal bir mekânı andıran devasa bir kompleksti. Yüksek duvarların üzerinde insan figürleri bulunmuyordu. Onların yerini, yüzleri silinmiş dört heykel almıştı. Her biri farklı bir duruşa sahipti. Birincisi elinde kapalı bir kitap tutuyordu. İkincisi iki eliyle büyük bir mühür taşıyordu. Üçüncüsü başını yere eğmişti. Dördüncüsü ise yüzünü gökyüzüne çevirmiş, bir eliyle terazinin kefesini tutuyordu. Heykellerin hiçbirinde şefkat, merhamet ya da sevgiye dair bir ifade bulunmuyordu. Hepsi aynı şeyi temsil ediyordu: hüküm. Komplekse yaklaştığımda giriş kapısının üzerinde büyük harflerle işlenmiş bir ifade gördüm. "YARATILAN, YARGILANMAKTAN KAÇAMAZ. YARGILAYAN, KENDİ HÜKMÜNDEN KAÇAMAZ." Bu cümleyi birkaç kez okudum. White Dragon Company'nin buradaki inanç sistemini anlamak için başka bir açıklamaya ihtiyacım yoktu.
Sevginin insanı bağışlayan, günahlarını örten ya da hatalarını görmezden gelen yönünden bahsetmiyorlardı. Onların kutsallık anlayışı, merhametin sonsuzluğuna değil, yargının kaçınılmazlığına dayanıyordu. Tanrı'yı insanın sığınağı olarak değil, insanın kendisinden saklayamadığı son hakikat olarak yorumluyorlardı. Onlara göre Tanrı'nın sevgisi, insanın her yaptığının affedileceği anlamına gelmiyordu. Aksine, bir insanın varlığına değer veriliyorsa yaptıklarının hesabını vermesi de gerekiyordu. Hüküm, yaratılmış olmanın bir bedeli değil; yaratılmış olmanın ağırlığıydı.
Bunun ne kadar tehlikeli bir düşünceye dönüşebileceğini tahmin edebiliyordum.
Çünkü bir insan kendisini Tanrı'nın hükmünün temsilcisi olarak görmeye başladığında, kendi yargılarını da kutsallaştırabilirdi.
Ve White Dragon Company'nin geçmişi, bu düşüncenin ne kadar kolay yozlaşabileceğini gösteriyordu.
Kapıdan içeri girdim.
İlk karşılaştığım şey, beklediğim gibi silahlı muhafızlar ya da korkutucu varlıklar değildi.
İnsanlardı.
Geniş bir kabul salonunun içerisinde onlarca kişi çalışıyordu. Bazıları uzun masaların arkasında oturuyor, önlerinde açılmış büyük defterlere bir şeyler yazıyor, bazıları küçük metal levhaları birbirine bağlıyor, bazılarıysa duvarlara yerleştirilmiş saydam ekranlarda hareket eden kayıtları inceliyordu. Birkaç kişi elinde dosyalarla hızlı adımlarla koridorlardan geçiyor, diğerleri sessizce birbirleriyle konuşuyordu. Kıyafetleri birbirinden farklı olsa da çoğunun üzerinde benzer bir renk düzeni hâkimdi: gri, koyu lacivert, beyaz ve soluk altın. Bazılarının yakalarında küçük bir ejderha işareti bulunuyordu. Bazılarınınsa yalnızca rakamlardan oluşan kimlik mühürleri vardı.
Bunlar White Dragon Company'nin sıradan çalışanları olmalıydı.
İlk bakışta hiçbirinin korkunç bir suç örgütünün parçası olduğunu söyleyemezdim. Yorgun görünenler vardı. Acele edenler, kahvelerini içenler, birbirlerine bir şeyler anlatanlar, önündeki dosyayı anlamaya çalışırken alnını ovuşturanlar... Bir köşede iki çalışan küçük bir anlaşmazlık yaşıyor, diğer tarafta genç bir kadın masasının üzerindeki belgeleri düzenliyordu. Dünya üzerindeki herhangi bir büyük kurumun içerisinden geçiyormuşum gibi hissediyordum.
Fakat burada sıradanlığın kendisi rahatsız ediciydi.
Çünkü bu insanların düzenlediği belgelerin arasında borçlar, kaybolmuş insanlar, kaçak ticaret anlaşmaları ve hayatları başkalarının kararlarına bağlanmış kişiler bulunabilirdi. Bir insanın kaybolması, burada yalnızca bir dosyanın başka bir departmana aktarılması anlamına gelebilirdi. Bir ailenin bütün servetini kaybetmesi, çalışanlardan birinin öğleden önce tamamlaması gereken sıradan bir işlemden ibaret olabilirdi. Kötülüğün en korkutucu biçimi bazen yüzünde bir canavar ifadesi taşımazdı. Bazen yalnızca işini zamanında bitirmeye çalışan yorgun bir çalışanın masasının üzerinde dururdu.
Salonun içerisinde insanlar kadar yapay zekâlar da bulunuyordu. Bazıları neredeyse tamamen insan görünümündeydi. Bazılarının yüzlerinde ince, beyaz ışıklarla çalışan yarı saydam maskeler vardı. Birkaçının bedenleri saydam malzemelerden yapılmıştı; içlerinde dönen küçük mekanizmalar, gözle görülebilen veri akışları ve sürekli değişen semboller bulunuyordu. Bir yapay zekâ, masanın üzerinde duran küçük metal kutuları tek tek açıyor, içlerinden çıkan mühürleri okuyarak başka bir bölmeye aktarıyordu. Bir diğeri, büyük bir duvarın önünde durup yüzlerce farklı kayıt arasında bağlantı kuruyordu. Bir başkasıysa bir insan çalışanın yanında oturmuş, ona belgeler hakkında bilgi veriyordu.
Hepsi aynı düzenin parçasıydı.
"Sıradan çalışanlar," diye düşündüm.
Bu kadar güçlü bir organizasyonun içerisinde onların bile ne kadar bilgiye sahip olduğunu tahmin edemiyordum. Belki birçoğu yalnızca kendisine verilen işlemleri tamamlıyor, White Dragon Company'nin daha karanlık tarafını hiçbir zaman görmüyordu. Belki de gördüklerini önemsememeyi öğrenmişlerdi. Her iki ihtimal de yeterince korkutucuydu.
Tam o sırada, salonun sağ tarafında bir hareketlilik fark ettim.
Dört geniş kemerin bulunduğu uzun bir geçit vardı. Kemerlerin üzerinde, girişte gördüğüm dört heykelin sembolleri işlenmişti. Her kemerin ardında farklı bir bölüm bulunuyordu. Birinin üzerinden ince altın çizgiler geçerken diğerinin önünde beyaz bir sis birikmişti. Üçüncü kemerin yanında siyah taşlardan yapılmış büyük bir mühür, dördüncünün önündeyse yüzlerce küçük yazının hareket ettiği metal bir levha bulunuyordu.
Bu dört bölüm, farklı yöneticilerin yetki alanlarına karşılık geliyor olmalıydı.
Kemerlerin tam ortasında ise daha yüksek, diğerlerinden daha gösterişli bir kapı vardı. Kapının üzerinde hiçbir sembol bulunmuyordu. Yalnızca dört ince çizgi merkezde birleşiyor, birleştiği yerde küçük bir daire oluşturuyordu. Bilmediğim bir dilde dört farklı yazı vardı ve bunlar isimlere benziyordu.
Bu isimleri daha önce duymamıştım.
Ancak yapının içerisindeki insanların bu kapıların önünden geçerken gösterdikleri davranışlardan, burada sıradan bir hiyerarşi bulunmadığını anlayabiliyordum. Bazıları kemerlerin önünde durup başını eğiyor, bazıları ellerindeki belgeleri görevlilere teslim ediyor, bazılarıysa hiçbir şekilde yaklaşmadan yollarına devam ediyordu. Dört yöneticinin bu organizasyon içerisindeki konumu yalnızca üst düzey yöneticilikten ibaret değildi. Her birinin kendi yetki alanı, kendi çalışanları, kendi karar mekanizması vardı. Ve hepsinin üzerinde, aynı unvanı taşıdıkları hâlde diğerlerinden farklı bir konumda bulunan biri bulunuyordu.
Father.
Bu unvan, burada sıradan bir hitap biçimi değildi.
Kendilerine Father denilen bu dört kişi, White Dragon Company'nin yönetim anlayışını meydana getiriyordu. Bir bakıma kurumun dört temel hükmünü temsil ediyor, kendi
alanlarında verilen kararları denetliyorlardı. Şirketin finansal ve hukuki işlemlerinden bilgi ağlarına, cep evrenlerin yönetiminden anlaşmaların uygulanmasına kadar pek çok konuda yetkileri bulunuyordu. Dördü birlikte organizasyonun en yüksek karar mekanizmasını oluşturuyordu. Ancak aralarından biri, diğerlerinin de Father diye hitap ettiği ve bütün organizasyonun nihai kararlarını veren kişiydi. Henüz hiçbirini görmemiştim. Fakat karşılaşacağım ilk kişinin, beni o merkeze götürecek kişi olacağını hissediyordum. "Yeni bir ziyaretçimiz var." Sesin geldiği yöne döndüm. Salonun diğer ucunda, birkaç kişinin önünde duran bir adam bana bakıyordu. Yaşı hakkında kesin bir tahmin yürütemedim. Yüzü yaşlı görünüyordu, fakat bedeni yaşının getireceği herhangi bir yorgunluğu taşımıyordu. Üzerinde uzun, fildişi renginde bir cübbe vardı. Cübbenin yakasından başlayarak göğsüne kadar uzanan ince siyah bir şerit, ortasında küçük bir altın terazi işaretiyle son buluyordu. Omuzlarının üzerinde, neredeyse yere kadar uzanan koyu renkli bir pelerin taşıyordu. Pelerinin kenarları boyunca eski bir yazıya benzeyen semboller işlenmişti. Saçları tamamen beyazdı; geriye doğru taranmış, kulaklarının arkasından ince bir çizgi hâlinde uzanmıştı. Yüzü keskin hatlara sahipti. Gözlerinden biri açık kehribar rengindeydi, diğeri ise neredeyse tamamen beyaza dönmüştü. Bana doğru yürümeye başladı. Her adımında çevresindeki insanlar sessizleşiyordu. Birkaç çalışan başını eğdi. Bir yapay zekânın yüzündeki ışıklar kısa bir anlığına söndü, ardından yeniden yandı. Adam önümde durdu. "Hoş geldin, yabancı." Sesi beklediğimden daha yumuşaktı. "Ben Father Elihu." Başımı hafifçe eğdim. "Aletheia." "Bir isim." Dudaklarının kenarı çok hafif yukarı kıvrıldı. "İnsanın kendisini tanıtmak için seçtiği en eski araç." Bakışları üzerimde dolaştı.
"Fakat bu kadar yolu yalnızca bir isimle gelmediğini tahmin ediyorum." "Elbette." "Öyleyse bana anlat." Bir eliyle salonun uzak tarafındaki geniş kapıyı işaret etti. Kapının çevresinde altın rengi yazılar bulunuyordu. Kapının ardında, diğerlerinden çok daha sessiz bir bölüm yer alıyordu. "Burada konuşabiliriz." Onu takip ettim. Father Elihu'nun odası, salonun geri kalanından farklıydı. Dışarıdaki kalabalığın sesi burada neredeyse tamamen kesilmişti. Duvarların üzerinde büyük tablolar bulunmuyordu. Bunun yerine, tavandan zemine kadar uzanan siyah taş paneller yerleştirilmişti. Her panelin üzerinde farklı bir yazı vardı. Bazıları eski dillerde, bazılarıysa benim daha önce görmediğim işaretlerle yazılmıştı. Odanın merkezinde uzun, koyu ahşaptan yapılmış bir masa bulunuyordu. Masanın üzerinde yalnızca iki nesne vardı: kapalı bir kitap ve küçük bir terazi. Terazinin kefelerinden biri boştu. Diğerinde ise küçük bir taş parçası duruyordu. Elihu masanın arkasına geçmedi. Bunun yerine masanın yanındaki koltuklardan birine oturdu ve bana da karşısını işaret etti. "İnsanlar buraya pek çok sebeple gelir." Söylediği ilk cümle bu oldu. "Kimisi borçlarını ödemek ister. Kimisi bir borcu başkasına devretmek. Kimisi kaybettiği bir şeyi bulmak, kimisi de başkasının kaybetmesini istediği şeyi geri almak..." Parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi. "Fakat herkesin ortak noktası vardır. Hiç kimse buraya yalnızca sahip olduğu şeyleri korumak için gelmez. Herkes bir şey ister." Gözlerini yüzüme dikti. "Sen ne istiyorsun, Aletheia?" "Birini bulmak." "Bir insanı mı?" "Evet." "Yaşıyor mu?" "İnanıyorum." "İnanmak..."
Kısa bir gülümseme belirdi yüzünde. "İnsanın en ağır yüklerinden biridir. Çünkü insan inandığı şeyi kaybettiğinde, yalnızca bir varlığını değil, ona yüklediği anlamı da kaybeder." Bir süre sustu. "Ve sen, bir insanın anlamını aramaya gelmiş gibisin." "Adı Akihiro Atlas." Elihu'nun gözlerinde küçük bir değişim oldu. "Akihiro Atlas..." İsmi tekrar etti. Başını hafifçe eğdi. Biraz vakit geçtikten sonra bıyık altından gülümsedi. Bir şeyler bildiğini hissettim. "Fakat aradığın insanın sıradan biri olmadığı yüzünden anlaşılıyor." dedi. "Öyle." "Öyleyse neden onu arıyorsun?" Bu kez soruya hazırlıklıydım. "Çünkü kayıp. Ve onu bulmam gerekiyor." "Bir insan kaybolduğunda, onu bulmaya çalışanların farklı sebepleri olur. Kimi borçludur, kimi suçludur, kimi de onu kaybettiğinde kendi eksikliğini fark eder." Bakışlarını üzerimden çekmedi. "Sen hangisisin?" "Onun takım arkadaşıyım." "Yalnızca bu mu?" Bir an durdum. "Hayır." Elihu hafifçe gülümsedi. "Öyleyse söyle." Nefes aldım.
"Akihiro, CisternAde bir GeneralAdı. Ben de onun Deputy GeneralAıydım. Onunla birlikte çalıştım, onun emirlerini takip ettim, onunla aynı insanları korumaya çalıştım. Şu an ise görevinden uzaklaştırıldı. Çok ağır bir kayıp yaşadı ve kendisini suçluyor. Onun yalnızca kaybolmasını değil, kendisini de kaybetmesini istemiyorum." Elihu sessizce dinliyordu. "Onu bulmak istiyorum. Cistern'e geri dönmesini sağlamak istiyorum. Kendisinden alınan konumu geri kazanabilecek bir fırsata sahip olmasını istiyorum. Ve yaşananların ardındaki gerçeği öğrenmek istiyorum." "Ölü bir adam için mi?" Soru öylesine sakin sorulmuştu ki, birkaç saniye boyunca ne demek istediğini anlamadım. "Shu Pryhi..." Elihu başını hafifçe eğdi. "Demek bir ölümün ardından gelen başka bir kayıp." "Onun ölümünün gerçekten ne anlama geldiğini bilmiyoruz." "Ölüm, insanların cevaplamayı en sevdiği sorulardan biridir." Elini kapalı kitabın üzerine koydu. "Fakat unutma: Bir şeyin sona ermesi, onun hakkında bildiğin her şeyin doğru olduğu anlamına gelmez. İnsanlar bir bedeni gömdüklerinde çoğu zaman hakikati de gömdüklerini sanırlar." Bu sözleri söylerken yüzünde herhangi bir duygu yoktu. "Tanrı'nın yargısı ise mezarın derinliğine göre değişmez." Bir an sustu. "Bir insanın geride bıraktığı şey, onun hakkında söylenenlerden daha fazla konuşabilir." Elihu'nun bakışları yeniden bana döndü. "Peki, bütün bunları neden bize anlatıyorsun?" İşte asıl konuya gelmiştik. "Çünkü onu bulmak için sizin yardımınıza ihtiyacım var." "Ve karşılığında?" "Bana yardım ederseniz, size bir şey sunabilirim."
ElihuAnun yüzünde hafif bir merak belirdi. "Para mıa" "Hayır." "Bilgia" "Evet. Ama yalnızca bilgi değil." Biraz öne eğildim. "White Dragon Company'nin Cistern'deki bağlantılarını, ticaret ağlarını ve farklı katmanlardaki varlığını biliyorum. Sizinle çalışabilecek çok sayıda kişi tanıyorum. Cistern'in politik yapısında etkisi bulunan ailelerle, kurumlarla ve yöneticilerle doğrudan bağlantılarım var. Aynı zamanda Team 2'nin Deputy General'ı olarak belirli bilgilere, kaynaklara ve bazı özel geçişlere erişim sağlayabiliyorum." Elihu dikkatle dinliyordu. "Benim aracılığımla Cistern'de normalde ulaşmanızın zor olduğu insanlara ulaşabilirsiniz. Sizi ilgilendirebilecek bilgileri elde edebilir, bazı anlaşmaların önünü açabilir ve uzun vadede size önemli kazançlar sağlayabilecek bağlantılar kurabilirim. İhtiyacınız olan şey yalnızca para değilse, size çok daha fazlasını sunabilirim." "Çok daha fazlası..." Elihu'nun yüzünde beliren gülümseme, ilk kez gerçekten ilgi duyduğunu gösteriyordu. "Bu oldukça iddialı bir teklif." "Bunu karşılayabilecek bağlantılara sahibim." "Fakat henüz görevinin başında bile değilsin. Üstelik görevinden uzaklaştırılmış bir General'in Deputy General'ı olduğunu söylüyorsun. Kendisinin nerede olduğunu bilmiyorsun. Kendisini geri getireceğini de garanti edemiyorsun." "Doğru." "E öyleyse bize ne sunabilirsin?" Başımı kaldırdım. "Bağlantılarım." Bir an sustum. "Ve onları kullanabilecek konumum." Elihu'nun bakışları yüzümde kaldı.
"Bir insanın kendisine ait olmayan şeyleri vaat etmesi kolaydır." "Ben kendime ait olmayan bir şeyi vaat etmiyorum. Benimle yapılacak bir anlaşmanın karşılığında, erişebildiğim imkânları kullanmayı teklif ediyorum. Size ne kadarını verebileceğimi, neyi yapabileceğimi ve neyin benim kontrolüm dışında olduğunu açıkça belirtirim. Benim de bir şartım var." "Dinliyorum." "Akihiro Atlas'ı bulmak. Onun Cistern'e dönmesini sağlamak. Ve Shu Pryhi'nin ölümüyle ilgili gerçeğe ulaşmak." Elihu parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi. "Yani bir insanın geri dönüşü karşılığında bir organizasyonun çıkarlarını genişletmek istiyorsun." "Hayır." Kaşlarımı hafifçe çattım. "İnsanları birer ticaret malı gibi görmüyorum. Benim teklifim bir insanın hayatını bir başkasının kazancıyla takas etmek değil. Size bir iş birliği öneriyorum. Benim için değerli olan bir şeyi bulmamda bana yardım edeceksiniz. Karşılığında, benim erişim sağlayabileceğim alanlardan sizin de yararlanmanızı sağlayacağım." Elihu'nun gülümsemesi biraz daha belirginleşti. "İlginç." Bir süre masanın üzerindeki teraziyi izledi. "İnsanlar Tanrı'nın sevgisinden bahsederken çoğu zaman bağışlanmayı düşünürler. Tanrı'nın onları affetmesini, yaptıklarının sonuçlarından korumasını, günahlarının üzerini örtmesini..." Başını kaldırdı. "Fakat yargı, insanın istediği şey değildir. Yargı, insanın yaptığı şeyin karşılığında bulduğu hakikattir." Sözlerini ağır ağır söyledi. "Bir insanın kalbi yalnızca sevdikleriyle değil, onlar uğruna seçtiği yollarla da tartılır." Bir an durdu. "Sen burada birini kurtarmak istediğini söylüyorsun. Ama onun için hangi bedelleri ödemeye hazır olduğunu bilmiyorsun. Onun hayatını geri getirmek adına hangi kapıları açacağını, hangi insanları bu işin içine çekeceğini, hangi dengeleri değiştireceğini bilmiyorsun." Gözleri kehribar rengiyle parladı.
"Belki de TanrıAnın hükmü, insanlara istediklerini vermek değildir. Belki de onlara istediklerinin sonuçlarını göstererek neye değer verdiklerini anlamalarını sağlamaktır." Bu adamın dini yorumları beni rahatsız ediyordu. Yalnızca söylediklerinin soğukluğu yüzünden değil, söylediklerinin içerisinde belirli bir doğruluk payı bulunduğu için. Elihu, Tanrı'nın yargısını kendi düşüncelerine göre yorumluyor, bu yorumu White Dragon Company'nin işleyişiyle birleştiriyordu. Onun dünyasında merhamet, bir insanı bağışlamak için yeterli değildi. Her eylemin karşılığı vardı. Her seçim bir sonuç doğuruyordu. Ve bu sonuçların kimin hayatını ne kadar etkileyeceği, yalnızca o eylemi gerçekleştiren kişinin iradesine bırakılmıyordu. "Öyleyse benim teklifimi değerlendirecek misin?" Elihu başını hafifçe yana eğdi. "Teklifin benim ilgimi çekti." "Bu yeterli mi?" "Hayır." Bir an durdu. "Fakat bir sonraki adım için yeterli." Ayağa kalktı. "Ben bu organizasyonun dört Father'ından biriyim, Aletheia. Fakat burada verilen bütün kararlar benim yetkimde değil." Masasının arkasındaki duvara doğru yürüdü. Duvarın üzerinde dört farklı sembol bulunuyordu. Kitap, mühür, alev ve terazi. Elihu elini terazi sembolünün üzerine koydu. "Bizim dört ayrı hüküm alanımız bulunur. Her biri organizasyonun farklı bir bölümünü denetler. Ben, Father Elihu, kayıtların, tanıklıkların ve geçmişte verilmiş hükümlerin sorumluluğunu taşıyorum. Diğerleri kendi alanlarında karar verir. Fakat hepsinin üzerinde tek bir makam bulunur." Duvarın ortasındaki dört sembol bir anda aydınlandı. "Father Malachi." Bu ismi daha önce duymamıştım. "Organizasyonun lideri mi?" "Evet." Elihu başını salladı.
"Dört FatherAın içinde nihai kararı veren kişi. Şirketin bütün cep evrenlerine uzanan anlaşmaların, önemli ticari ilişkilerin ve iç düzenin son denetçisi." Bana döndü. "Senin teklifin, sıradan bir bilgi alışverişinden daha fazlasını içeriyor. Cistern'deki konumun ve ulaşabileceğin insanlar, doğru kullanıldığında organizasyon için oldukça değerli olabilir. Üstelik aradığın kişi de bizim ilgimizi çekebilecek bir konuma sahip görünüyor." "Öyleyse onunla görüşebilir miyim?" Elihu birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra kapıya yöneldi. "Gel." Ben de ayağa kalktım. Kapıdan çıkmadan önce bir kez daha arkamdaki odaya baktım. Masanın üzerindeki küçük terazi hâlâ aynı şekilde duruyordu. Bir kefesinde taş vardı, diğeriyse boştu. Elihu bunu fark etmiş gibi konuştu. "İnsanlar genellikle terazinin boş olan kefesine bakar." Başımı ona çevirdim. "Çünkü orada neyin eksik olduğunu düşünürler." Adam kapıdan çıktı. "Fakat bazen asıl mesele, dolu olan kefede neyin bulunduğunu anlamaktır." Koridorlara yeniden çıktığımızda, daha önce geçtiğim kabul salonunun sesleri çoktan geride kalmıştı. Elihu beni dört kemerin bulunduğu ana geçide götürdü. Yaklaştıkça bunların sıradan koridor girişleri olmadığını fark ettim. Her biri, farklı bir mimari anlayışla tasarlanmış ayrı bir bölgeye açılıyordu. İlk kemerin ardında, duvarları sayısız isimle kaplı devasa bir arşiv bulunuyordu. İkinci kemerin arkasında, insan boyutlarını aşan mühürlerin bulunduğu geniş bir salon vardı. Üçüncünün ötesinde ise kırmızı ve siyah ışıklarla aydınlatılmış, sürekli hareket eden bir mekanizma görünüyordu. Son kemerin ardındaki alanı seçemiyordum. Orada ışık yoktu; yalnızca derin bir karanlık bulunuyordu. "Diğer Father'lar da buralarda mı?" diye sordum. "Evet." "Onlarla da görüşecek miyim?" "Bu, buraya neden geldiğine bağlı."
Biraz yürüdü. "Father Ezekiel, hükümlerin uygulanması ve organizasyonun dış dünyadaki yaptırımlarıyla ilgilenir. Father Job ise anlaşmaların bedelleri, borçlar ve teminatlar üzerinde yetkilidir. Her ikisinin de kendine ait bir yönetim alanı vardır. Fakat hepsinin kararlarının birleştiği yer, Malachi'nin makamıdır." Başımı salladım. "Yani dört farklı hüküm." "Bir hükmün dört yüzü." Elihu'nun sesi biraz alçaldı. "Bir şeyi kayda geçirmek, bir şeyi mühürlemek, bir şeyi uygulamak ve sonunda onun hükmünü vermek. Bu dört aşama, organizasyonun temelidir." Dört kemerin önünden geçtik. Ana geçidin sonuna ulaştığımızda, daha önce uzaktan gördüğüm kapının önünde durduk. Yakından bakıldığında kapının üzerinde hiçbir süsleme bulunmadığı daha da belirgindi. Ne altın işçilikleri ne de dini semboller... Yalnızca koyu renkli, pürüzsüz bir yüzey. Kapının tam ortasında dört ince çizginin birleştiği küçük bir daire vardı. Bu daire, öteki sembollerin aksine hiçbir ışık yaymıyordu. Elihu elini dairenin üzerine koydu. Kapıdan çok hafif bir titreşim yayıldı. Ardından içeriden bir ses geldi. "Elihu." Ses erkek sesiydi. Fakat Elihu'nun sesinden farklı olarak çok daha derin, neredeyse bir mekânın kendisinden geliyormuş hissi veren bir tını taşıyordu. "Bir ziyaretçi getirdim, Father." Bir süre sessizlik oldu. Sonra aynı ses yeniden konuştu. "Adı?" Elihu bana baktı. "Aletheia."
Kapının üzerindeki daire ilk kez ışıklandı. "İlginç bir isim." Kısa bir sessizlik daha. "İçeri getir." Elihu kapının önünden çekildi. Bana döndü. "Father Malachi seni kabul edecek." İçimde yeniden bir gerginlik oluştu. Buraya kadar gelmiştim. Üçüncü kapıyı geçmiştim. Kalbim tartılmış, kimliğim yeni bir dünyada yeniden tanımlanmıştı. Şimdi ise White Dragon Company'nin en yüksek yöneticisiyle karşılaşmak üzereydim. Elihu, kapının önünde bekledi. "Bir şeyi unutma, Aletheia." Bakışlarımı ona çevirdim. "Burada kimse Tanrı'nın yargısından daha üstün olduğunu iddia etmez." Bir an sustu. "Fakat bazı insanlar, o yargının ne anlama geldiğini herkesten daha iyi bildiklerine inanırlar." Kapının yüzeyinde ince çizgiler belirmeye başladı. Elihu devam etti: "Father Malachi de onlardan biridir." Kapı ağır ağır açıldı. İçeriden yayılan ışık koridorun zeminine kadar uzandı. Işığın ardında büyük bir oda vardı; odanın uzak tarafında, yüksek bir kürsünün önünde tek bir koltuk duruyordu. Koltuğun üzerinde henüz yüzünü göremediğim biri oturuyordu. Elihu içeri doğru ilk adımı attı. Ben de onu takip ettim. Artık White Dragon Company'nin asıl yöneticisiyle karşılaşacaktım.
Ve bütün bu yolculuk boyunca ilk kez, aradığım cevabın yalnızca AkihiroAnun nerede olduğunu öğrenmekten ibaret olmayabileceğini hissettim. Çünkü önümdeki insan, yalnızca kayıp bir adamı bulmama yardım edebilecek bir yönetici değildi.
O, Cistern'in en karanlık sırlarından bir kısmına ulaşabilecek güce sahipti.
Ve ben, kendimi onun hükmüne sunmak üzereydim.
BÖLÜM SONU